Transformer II (live review)

Transformer festival

Een nieuwe traditie die voortgezet mag worden

In 2017 was er eenmalig geen editie van Bruis, het festival dat wordt georganiseerd door de Muziekgieterij te Maastricht. Als doekje voor het bloeden vond er in september een indoor mini-festival plaats onder de noemer Transformer met onder meer Milionaire, The Orwells en Lookapony. Zowel bezoekers als de Muziekgieterij zelf vonden dat kennelijk een geslaagd initiatief. En zo konden we gisteren getuige zijn van de tweede editie van Transfomer. Fuzzbox was erbij en heeft een prima avond beleefd. Als je bedenkt dat je vijf bands kon zien voor het luttele bedrag van €10, dan is het toch onbegrijpelijk dat de publieke opkomst nogal matig was.

Teen Creeps

Afgetrapt werd met Teen Creeps. Deze jonge band  heeft de jaren negentig waarschijnlijk niet bewust meegemaakt. Maar dat wil niet zeggen dat zij ook niet zijn beïnvloed door de gitaarbands uit die periode. Daarbij vervalt men echter gelukkig niet in regelrecht kopieergedrag. Hun recent uitgebrachte debuut Birthmarks liet het al horen en live bevestigde de band dat ze over een stel killersongs beschikken waar die koplopers uit de jaren negentig zich ook niet voor hadden hoeven schamen. Neem daarbij een retestrakke en inventieve drummer, een sterke gitarist en op momenten een dubbele zang en je hebt alle ingrediënten te pakken voor een uitstekend optreden.

Piquet

Door naar de kleine zaal, waar Piquet uit Hasselt al begonnen was aan hun set. Middelpunt van de band is zangeres/toetseniste/gitariste Lien Moris, die met haar in het Nederlands gezongen teksten en stemwendingen geluidbepalend is. Zelf omschrijven ze dat geluid als ‘experimentele pop met transoceanische vocalen. Ingetogen wanneer het (echt) moet, maar ook niet vies van punk en oosterse psychedelica’.  Zo’n bio is regelmatig vergezocht, maar deze typering is behoorlijk raak. Er werd vanavond rijkelijk geput uit het pas uitgebrachte debuut De Meute en dit optreden smaakte absoluut naar meer. Lien kondigde tussen de bedrijven door aan dat het zowel voor de drummer als voor de bassist het laatste optreden was. Benieuwd dus of de nieuwe bandleden al gevonden zijn.

Piquet

Peter Kernel

Het meest internationale gezelschap van de avond noemde zichzelf Peter Kernel, met bandleden afkomstig uit Zwitserland, Canada en Mexico. Officieel bestaat de band uit grafische designer Aris Bassetti  en filmmaakster Barbara Lehnhoff (wiens stem bij vlagen deed denken aan Kim Gordon van Sonic Youth). De drummer wordt ingehuurd op contractbasis en hem werd fijntjes ingepeperd dat ie erg duur en daarbij een amateur was. Sowieso hield de band wel van een geintje, want wat dacht je van een potje dansen met het publiek waarbij de band geheel geluidloos hun instrumenten bespeelt? Ook werd het publiek gevraagd om een nieuwe vriendin voor de drummer omdat het (wederom) erg duur bleek dat zijn huidige vriendin meereisde op de tour. Ook muzikaal viel er echter meer dan genoeg te genieten. Het is lastig om een etiket op het geluid van de band te plakken en zoiets is vaak positief. Ook in dit geval. Noem het voor mijn part art-rock, maar het was vooral inventief, verrassend, niet altijd even gemakkelijk, maar wel altijd overtuigend.

Elefant

Verder met de derde en laatste Belgische band van de avond. Elefant uit Gent is het nieuwste muzikale project van Wolf Vanwymeersch (The Van Jets), Mario Govaert, Maarten Flamand (Antler King, Ian Clement) en Stijn Vanmarsenille (Future Old People Are Wizards). Hun eerdere e.p.’s en singles deden bij vlagen behoorlijk denken aan het geluid van Gruppo di Pawlowski. Op hun afgelopen week uitgebracht debuut Konark und Bonark wordt het roer enigszins omgegooid en horen we een nogal filmische sound. Live zit de in volledig wit uitgedoste en geschminkte band muzikaal gezien ergens in het midden, waarbij men de podium ongein niet schuwt. Alleszins vermakelijk, maar de band moet wel uitkijken dat de gimmick niet gaat overheersen.

Swervedriver

Afsluiter van de avond was het uit Oxford, Engeland, afkomstige Swervedriver. Deze band beleefde zijn hoogtijdagen in de jaren negentig toen ze in de voorhoede van de shoegaze scene zaten. Het album Mezcal Head uit 1993 geldt in het genre nog steeds als een klassieker en vanavond kwamen behoorlijk wat nummers van die plaat langs. Helaas kon de band niet verhullen dat het met hun sound wel goed zat, maar dat je dan ook nog moet beschikken over de juiste songs. Aan dat laatste schortte het toch wel. De nummers beklijven gewoon niet en een deel van het publiek dacht daar kennelijk ook zo over, want gaandeweg de set begon de zaal toch wat leeg te lopen. Een toegift zat er dan ook niet meer in, hoewel de band officieel nog een kwartiertje speeltijd te gaan had.

Swervedriver

 

Al met al was dit een zeer geslaagde tweede editie van Transformer, waarbij het kwalitatief betere en interessantere deel vanavond uit de eerste drie bands bestond. Trouwens, ook nog een complimentje voor DJ van de avond Frank Heythuysen, die altijd feilloos de juiste plaatjes weet te vinden.

Wat Fuzzbox betreft: op naar Transformer III!

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.