Sleaford Mods cureert BRDCST 2018, Ancienne Belgique, 7 april 2018 (review)

BRDCAST Sleaford Mods
Sleaford Mods

Rauw, donker en hard

BRDCST is een jaarlijks terugkerend meerdaags avant-garde indoor festival van de AB in Brussel waarbij wordt ingezet op muzikale grenzeloosheid. Dit jaar werd Sleaford Mods gevraagd om zelf het programma voor een (lange) avond samen te stellen. Dat resulteerde in een mix van punk, noise, spoken word, dissonante geluiden en natuurlijk de kapotte beats van de heren zelf.

Afgetrapt werd door Structure die de ondankbare taak hadden om de nog matig gevulde zaal (het was pas 6 uur en buiten scheen de zon uitbundig) op te warmen. Hun donkere postpunk klonk aangenaam en herkenbaar, maar had toch onvoldoende eigen smoel om erg enthousiast van te worden.

Daarna waren de dames van Nachthexen uit Sheffield aan de beurt. De band heeft gekozen voor een atypisch instrumentarium: toetsen, bas, drums. Dat resulteert in een geluid dat het best omschreven kan worden als lo-fi synth-punk. Op momenten zeker aangenaam, maar het geheel klonk nog wel wat gefragmenteerd en de band moet zich goed concentreren om hun nummers te brengen. Hun beste nummer, Disco Creep, werd ook live het beste ontvangen.

John Paul
John Paul

Tijd om de kleine zaal eens te verkennen. Daar deed John Paul, Sleaford Mods-maatje die onder andere te horen was op hun album ‘Austerity Dogs’, een korte set met brutale hiphop en tape. Niks mis mee, vooral door het kenmerkende ‘British slang’ van de heer Paul, maar de duur van de setlist, een vijftiental minuten, was uitstekend gekozen teneinde spannend te blijven.

In de grote zaal kon de bezoeker vervolgens terecht voor een ultieme oordoppen-test. The Lowest Form bracht een portie hardcorenoise waar je u tegen zegt. Fuzzbox is geen groot fan, maar het is duidelijk dat deze gasten hun instrumenten beheersen ondanks de enorme bak herrie.

Van geheel andere orde was dan weer de spoken word performance van Sleaford Mods frontman Jason Williamson in de kleine zaal. Hij las voor uit ‘Slabs from Paradise’, zijn jongste boek met vijf korte verhalen dat verscheen via Amphetamine Sulphate. De disclaimer kwam meteen in het begin gezien zijn opmerkingen dat dit de eerste keer was dat ie zoiets deed, dat ie zijn bril kwijt was en dat wij dus vooral niet te kritisch moestenm zijn. Desondanks een korte, maar zeer vermakelijke voorstelling.

Sudden Infant: onthoud die naam
Sudden Infant
Sudden Infant

Daarna was het tijd voor het eerste echte hoogtepunt van de avond. Het Berlijns noise/punk/industrial/dadaïstisch trio rond Joke Lanz genaamd Sudden Infant opereert op het grensgebied van performance, body art, improvisatie en noise. Wederom een opvallende instrumentkeuze: basgitaar, toetsen met vreemde pedalen, drum en zang. Fuzzbox werd bijzonder aangenaam verrast door deze heren. Voor het eerst op deze avond was er sprake van een volstrekt uniek geluid waarbij vooral de vervormde toetsen en vervormde zang via buisjes aangesloten op die toetsen opvielen. Neem daarbij een zeer gevarieerde set, nummers die avontuurlijk, noisy en spannend waren, een zeer inventieve bassist, die de rol van wat normaliter de leadgitarist is, overneemt en meer heb je niet nodig. Uitstekend en vooral erg verrassend optreden! Mocht je je Facebook-account nog niet het raam hebben uit geslingerd dan kun je het integrale optreden hier terugkijken.

De kleine zaal werd ondertussen vermaakt door Mark Wynn die maar liefst twee korte sets mocht doen. Waar hij op plaat klinkt als een lo-fi akoestische indie troubadour, was het live vooral meligheid en ongein dat de klok sloeg. Wel mooi dat ie nog even zijn opvallende song ‘I Just Don’t Understand Nick Cave’ ten gehore bracht.

Crass – het collectief dat Steve Ignorant samen met Penny Rimbaud oprichtte in ’77 – is en blijft voor velen dé ultieme anarcho-punkband. Sleaford Mods is niet enkel schatplichtig aan Crass – check: hun muzikale rauwheid en working class ideologie – maar tevens diehard fan. Het was dus geen toeval dat Steve Ignorant van de partij was met zijn Slice of Life project. Verwacht geen Crass-sound, integendeel: we spreken hier over akoestische gitaar, bas en piano. Het mooie is echter dat Steve Ignorant ook in dergelijke setting zijn nummers brengt met een ongelooflijke zeggingskracht. Menigeen stond regelmatig met een brok in de keel en ademloos te luisteren. Getuige zijn teksten is er in politiek opzicht overigens weinig veranderd sinds Crass.

Het was duidelijk dat het langzamerhand tijd werd voor Sleaford Mods want de zaal begon zich aardig te vullen, hoewel de tent vanavond zeker niet uitverkocht was. Andrew Fearn zette alvast zijn laptop klaar en keek goedkeurend de zaal in. Moest de band vroeger nog met gitaren zeulen, tegenwoordig komt alle geluid uit die laptop, dus dat schiet lekker op. Met hun furieuze mix van (post)punk, rap, rant en kapotte dancebeats neemt Sleaford Mods ook vanavond geen blad voor de mond. We krijgen een mix van hun discografie voorgeschoteld waarin de songs van hun uitstekende laatste album ‘English Tapas’ de rode draad vormden. Het recept zal voor velen inmiddels bekend zijn: terwijl Jason Williamson als een bezetene de lappen tekst in de microfoon spuugt, staat Andrew Fearn goedkeurend toe te kijken, danst wat mee, drinkt een biertje en drukt af en toe op een knopje van de laptop. Duidelijke rolverdeling. Het publiek raakt redelijk opgezweept en de ene na de andere volle beker bier vliegt richting podium. De heren moeten soms even een ontwijkende beweging maken, maar trekken zich verder niet al te veel aan van de rondvliegende projectielen. Na een vijftigtal minuten nemen de heren alvast afscheid, maar komen gelukkig nog een keer terug voor een toegift van een kwartiertje waarin ‘Jobseeker’ uiteraard niet mag ontbreken. U wordt bedankt, het was weer erg fijn!

Al met al een zeer geslaagd festival, dat weliswaar wat langzaam op gang kwam, maar steeds beter werd naarmate de avond vorderde, met als absolute hoogtepunten Sudden Infant en Sleaford Mods.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*