Shame – Songs of Praise (album review)

Shame Songs of Praise

Songs of Praise is een dikke knal op je smoel


De eerste muzikale klap van 2018 op albumgebied is uitgedeeld en hij is afkomstig van het Zuid-Londonse vijftal Shame. Hun reputatie was hun al vooruitgesneld middels uitstekende optredens op onder meer Eurosonic, Lowlands en Pukkelpop. Nu kun je dus ook onderuitgezakt op je bank een oordeel vellen over deze braniemakers. En dat oordeel kan eigenlijk niet anders dan positief uitvallen.

Het album gaat meteen furieus van start met Dust on Trial en daarmee is de toon voor de komende 40 minuten wel gezet. De lekker cynische en bijtende zang van voorman Charlie Steen is geknipt voor de sound van de band. In het nummer Concrete klinkt duidelijk door dat Joy Division een referentiekader is zonder dat er sprake is van copy cat gedrag. One Rizla is één van de singles en klinkt net wat toegankelijker dan veel andere nummers. The Lick lijkt zelfs de dagen van weleer van een band als The Happy Mondays terug te brengen. Ook een band als The Fall of The Pixies kan niet ongenoemd blijven als het album vordert. Afsluiter Angie is het langste nummer van de plaats en klinkt heerlijk dreigend.

Ja, dat mag je gerust scharen onder het postpunk etiketje en nee, vernieuwend is het nergens. Maar hé, wat maakt dat uit? Als je debuutplaat bol staat van de opwinding,  de heerlijke melodieën en fantastische tegendraadse nummers dan is dat toch meer dan voldoende?

Wat mij betreft: haast je naar je lokale platenboer want dit lijkt nu al een geheide kandidaat voor het lijstje beste albums van 2018.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.